MIEJSCA NA ZEWNĄTRZ
Lista #01
Jesteśmy dumni, że możemy opublikować pierwszą edycję The List, comiesięcznego cyklu Deden Design List dla Design Italy. Co miesiąc zaprezentujemy konkretną kategorię ikonicznych projektów, a ta pierwsza lista jest poświęcona wyłącznie meblom ogrodowym.
Patia, tarasy, ogrody, podwórka i podobne miejsca potrzebują mebli o dwóch funkcjach: nadążania za aktualnymi stylami oraz zapewniania maksymalnego komfortu.
Od zarania dziejów ludzie urządzają przestrzenie na zewnątrz. W tym miesiącu The List będzie podróżą, aby zrozumieć, które elementy są na czele współczesnego designu mebli ogrodowych, a także zagłębi się w niezbędne materiały i cechy mebli ogrodowych, które muszą być odporne na warunki atmosferyczne, lekkie i łatwe do przechowywania.
Zatem bez zbędnej zwłoki przyjrzyjmy się niektórym elementom, które na przestrzeni wieków i dziesięcioleci wywarły wpływ na krajobraz projektowania mebli ogrodowych.
Obraz przedstawiający detale fresku znalezionego w Villa Livia w Pompejach we Włoszech, pochodzącego z I wieku n.e.FOTEL PEACOCK 1600
Gio Ponti, Lio Carminati, fotel Peacock, Vittorio Bonacina & Co, 1948–60
Fotel Peacock jest być może najsłynniejszym krzesłem ogrodowym, jakie kiedykolwiek zaprojektowano. Wykonany w całości z rattanu, niezwykle mocnego i lekkiego materiału, często nazywany jest także fotelem Manila lub filipińskim ze względu na prawdopodobne pochodzenie z Azji Południowo-Wschodniej już od 1600 roku. Charakteryzuje się wysokim, zakrzywionym i otulającym oparciem, które nadaje mu wygląd tronu, i był obecny w wielu słynnych portretach i aranżacjach na przestrzeni dziejów.
Rattan, włókno roślinne pozyskiwane z przetwarzania niektórych gatunków palm pnących, jest jednym z najczęściej używanych materiałów w meblach ogrodowych dzięki swojej wodoodporności i przewiewności. To naturalne włókno pochodzi z roślin należących do plemienia palm Calameae w podrodzinie Calamoideae i nie należy go mylić z wikliną, która jest cieńsza, ani z bambusem, który jest pusty w środku i sztywniejszy.
Jedną z najsłynniejszych nowoczesnych wersji klasycznego fotela Peacock jest wersja Gio Pontiego i Lio Carminatiego, którą stworzyli w 1948 roku dla włoskiej firmy Bonacina. Ich interpretacja została wyprodukowana na wyposażenie kajut i przestrzeni mieszkalnych słynnego transatlantyku Conte Biancamano. Następnie odniosła wielki sukces w prywatnych domach i stała się ponadczasową ikoną.
Meble z kutego żelaza, 1860
Dynamiczna rewolucja przemysłowa w połowie XIX wieku doprowadziła do zastosowania różnych nowych materiałów w produkcji mebli.
Około 1860 roku w Europie stosowanie żeliwa do produkcji mebli ogrodowych napotkało trudności, ponieważ był to materiał zbyt drogi, ciężki i trwały dla rodzącego się społeczeństwa konsumpcyjnego. Został więc zastąpiony nowym metalem: krzesła powstawały z giętych, spawanych prętów żelaznych, a siedziska i oparcia często wykonywano z cienkich, elastycznych lub perforowanych blach, które pozwalały na łatwe odprowadzanie wody deszczowej.
Nowa technika dała początek tanim i niezwykle praktycznym siedziskom o płynnych liniach, które szybko zaczęły się wszędzie pojawiać. Wymagały więcej konserwacji niż meble żeliwne, ale były znacznie łatwiejsze do przenoszenia. Często pojawiały się na obrazach impresjonistów tamtego okresu, którzy przedstawiali je w parkach, kawiarniach i prywatnych ogrodach, stając się bohaterami radosnego społeczeństwa.
Krzesło Sissi, 2017
Ludovica + Roberto Palomba, krzesło Sissi Green, Driade, Włochy 2017
W połowie XIX wieku w Europie, także dzięki ruchowi secesyjnemu, nowa formalność przeniknęła do miejsc publicznych, ogrodów i domów. Nowa, półprzemysłowa produkcja mebli wykorzystywała nowe materiały, w tym żeliwo, oraz nowe techniki, takie jak krzywienie drewna w krzesłach Michaela Thoneta.
Meble stały się zatem prototypami koncepcji spokojnego życia, którą wciąż odnajdujemy we współczesnych projektach, które choć eksperymentują i odkrywają nowe materiały, nadal trzymają się pamięci niezapomnianych form.
Krzesło Sissi autorstwa Ludovica + Roberto Palomba to doskonały przykład nowoczesnego mebla nawiązującego do przeszłości. Do wykonania tego monobloku z polipropylenu wzmocnionego włóknem szklanym użyto syntetycznego, bardzo odpornego na zużycie i lekkiego materiału, tworząc formy przypominające dzieła wiedeńskich rzemieślników.
Deutscher Werkbund, 1904
Richard Riemerschmid, fotel z rattanu i sosny, Niemcy, 1904
Richard Riemerschmid, niemiecki architekt będący kluczową postacią ruchu secesyjnego, był wszechstronnym projektantem architektury, mebli, tkanin, szkła oraz mebli, które mogły przezwyciężyć dominujące wówczas kwiatowe gusta i zastąpić je prostymi, geometrycznymi liniami. Był jednym z założycieli ruchu Deutscher Werkbund (1907), a jego celem było zlikwidowanie przepaści między przemysłem a sztukami stosowanymi, która w tamtym czasie hamowała twórczość artystyczną.
Fotel z rattanu, który zaprojektował w 1904 roku, jest jednym z najsłynniejszych krzeseł ogrodowych dzięki swojej nowoczesności i bezbłędnym proporcjom przestrzennym. W tamtym czasie formalną plastyczność można było osiągnąć jedynie przez rzeźbienie drewna, na przykład mebli Antoniego Gaudiego, lub przez plecenie materiałów takich jak rattan, jak w tym przypadku.
To krzesło jest wyjątkowo wygodne dzięki starannemu badaniu proporcji i ergonomii. Krzesło, które dziś uważane jest za klasyk przekraczający style i trendy, nadal inspiruje wielu współczesnych projektantów, którzy wykorzystują jego formę, stosując różne materiały zarówno do użytku wewnętrznego, jak i zewnętrznego.
Historyczne Archiwum, Bonacina, 1940
Vittorio Bonacina z Renzo Mongiardino, krzesło Antica, Historyczne Archiwum Bonacina, Włochy, 1940Mario Bonacina i Renzo Mongiardino tworzyli meble do najpiękniejszych i najczęściej fotografowanych domów na świecie, czerpiąc inspirację z historycznego archiwum firmy. Połączenie wizjonerskiego przedsiębiorcy, który spełniał marzenia, oraz wybitnego architekta wnętrz zaowocowało krzesłem Antica, które ma konstrukcję z rattanu i splot z rdzeniem rattanowym. Dziś Elia Bonacina reprezentuje czwarte pokolenie Bonacina, które jest znane na całym świecie z produktów z rattanu i wikliny.
„Każde dzieło ma numer seryjny” – wyjaśnia Elia – „i jest efektem rzemiosła przekazywanego z pokolenia na pokolenie. Rattan, który rośnie w Azji Południowo-Wschodniej, jest starannie selekcjonowany, a następnie ręcznie obrabiany przez wykwalifikowanych rzemieślników”. Tak powstają ponadczasowe produkty, w których tradycyjny styl łączy się z nowoczesnymi formami. „Rzemiosło i dbałość o detale to podstawowe aspekty produkcji made-in-Italy, które są cenione na całym świecie” (z wywiadu dla gazety Corriere della Sera z 31 maja 2018).
Decor Bonacina czerpał inspirację z ikonicznych elementów zgromadzonych w historycznym archiwum firmy: klasycznych, niezmienionych i wysokiej jakości elementów, które nadal są dostępne w katalogu firmy, ale z odświeżonymi wykończeniami i dopasowanymi tapicerkami.
Uragano, 1992
Vico Magistretti, krzesło Uragano, DePadova, Włochy, 1992
Vico Magistretti – znany jako Vico – był mistrzem włoskiej kreatywności. Jego kariera, pełna niezaprzeczalnego geniuszu, trwała ponad sześćdziesiąt lat w dziedzinie wzornictwa przemysłowego, architektury i urbanistyki. Pamiętany jest dzięki swojemu podejściu do tematu życia z innowacjami, z których korzystamy do dziś: na przykład stworzył pierwsze na świecie plastikowe krzesło oraz łóżko wypełnione puchem, które wyeliminowało narzuty, zastępując je szwedzką tradycją dekorowanej kołdry.
Wewnątrz, na zewnątrz, przez czas i style. Jego krzesło Uragano jest tego doskonałym przykładem. Z konstrukcją z drewna jesionowego wybielanego lub czarnego oraz zakrzywionym wiklinowym siedziskiem, to siedzisko jest ręcznie wykonane i wykończone, stanowiąc klasyczny, a zarazem nowoczesny klejnot. Nowoczesna reinterpretacja krzesła z rattanu, Uragano może być używane zarówno w pomieszczeniach mieszkalnych, jak i na zewnątrz, na werandach czy tarasach. To dzieło, które włoscy projektanci zdołali zrewolucjonizować dzięki swojej kulturze i metodycznemu podejściu do projektu.
Miejsce obowiązkowe podczas wizyty w Mediolanie, Fundacja Vico Magistretti to miejsce, które pokochają nie tylko profesjonaliści. Pokazuje, że design jest wszędzie wokół nas i może poprawić życie. Tutaj można odkryć design, który przekazuje elegancję i powściągliwość, co dziś jest rzadkością.
Krzesło Tripolina, 1881
Składane krzesło Tripolina zostało zaprojektowane przez Anglika Jamesa B. Fenby’ego i opatentowane w USA w 1881 roku. Początkowo produkowane do użytku wojskowego ze względu na komfort i stabilność na nierównym terenie, rama Tripoliny wykonana jest z drewna lub metalu, a siedzisko z płótna lub skóry. Krzesło jest łatwe do złożenia i rozłożenia dzięki sprytnemu projektowi z kieszeniami z tkaniny, które wsuwają się na ramę, oraz specjalnej torbie do przenoszenia.
Było też używane na safari, podczas eksploracji i prostych wycieczek na świeżym powietrzu ze względu na stabilność na piasku. Nazwane na cześć miasta Trypolis w Libii, które było kolonią włoską w latach 1922–1932, w latach 30. krzesło było produkowane przez włoską firmę Paolo Viganò i wysyłane do włoskich sił zbrojnych na terytorium libijskim.
Od tego czasu krzesło zainspirowało liczne firmy produkujące różne wersje, w tym angielskie krzesło Paragon, sprzedawane przez Harrod’s aż do końca lat 80. XX wieku. Jednym z najsłynniejszych projektów inspirowanych krzesłem Tripolina jest krzesło BKF, znane lepiej jako Butterfly chair, zaprojektowane w Buenos Aires w 1938 roku przez Grupo Austral, kolektyw architektów argentyńskich, którzy wspierali Le Corbusiera w Paryżu.
Zdjęcie oryginalnego patentu J.B. Fenby’ego:
Zdjęcie antycznej skóry użytej do krzesła Tripolina z lat 30. XX wieku:
Krzesło z prętów stalowych, 1914
Frank Lloyd Wright, Midway 2 Chair, USA 1914, Cassina Italia reedycja, 1986
Niewiele osób wie, że wielki amerykański pionier nowoczesnej architektury Frank Lloyd Wright wniósł również ważny wkład w sektor meblarski. Jego refleksje na temat funkcji formy i materii miały decydujące znaczenie, w ciągłym badaniu najważniejszych teorii artystycznych i społecznych tamtych czasów. Fascynowały go nie tylko podstawowe geometryczne kształty inspirowane Japonią, ale także silna skłonność do natury i tendencja do używania naturalnych materiałów. Dla niego meble musiały mieć proste kształty, być łatwe do złożenia i możliwie wykonane maszynowo. To był decydujący wkład Wrighta w ewolucję nowoczesnych mebli.
Metalowe krzesło Midway 2 (pierwsze było drewniane, do użytku wewnętrznego) zostało zaprojektowane dla Midway Gardens w Chicago. Wykonane z błyszczących, emaliowanych stalowych prętów, dostępne w kolorach białym, czerwonym, niebieskim i szarym, siedzisko ma zdejmowaną poduszkę z pianki poliuretanowej.
Metalowa konstrukcja tego krzesła, które można używać zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz, podkreśla lekkość jego budowy. Według Wrighta celem było stworzenie mebla całkowicie pozbawionego sentymentalizmu. Jednak to krzesło nie jest bez wyrazu: okrągłe elementy użyte w siedzisku i oparciu, które zdają się wyrażać lekkość i unoszenie, tworzą poczucie wolności.
W 1986 roku włoska firma Cassina uzyskała licencję na produkcję mebli Wrighta od Frank Lloyd Wright Foundation.
Dusza krzesła, 2019
Radice Orlandini Design Studio, krzesło Paloma, Baleri Italia, Włochy 2019
Eksperymenty z meblami wykonanymi z metalowych prętów ewoluowały z czasem. Fascynujące jest obserwowanie tego rozwoju i odkrywanie, że obecnie niektórzy zdecydowali się używać tego materiału bardziej do usuwania niż do budowania. Pokazuje to, że znajomość potencjału materiałów jest fundamentalnym aspektem dla projektantów, a nawet czasami, jak stwierdził Castiglioni, „głównym elementem designu”.
Dzięki wyraźnemu kształtowi i lekkości, krzesło Paloma zawsze robi duże wrażenie. To krzesło, które przekazuje koncepcję minimalizmu z wielką siłą wyrazu, poszukując istoty formy i zagłębiając się w istotę i ducha rzeczy. To zaskakująca gra kontrastów, która kwestionuje pojęcie lekkości, kruchości i przejrzystości, a jednocześnie ucieleśnia solidność i komfort.
Krzesło Landi, 1939
Hans Coray, krzesło Landi, Vitra, Niemcy, stworzone na Szwajcarską Wystawę Narodową w 1939 roku
Jedno z najsłynniejszych krzeseł na świecie, krzesło Landi wykonane jest z matowego, anodowanego aluminium, jest ultralekkie, sztaplowalne i idealne do użytku na zewnątrz. W tamtym czasie było to krzesło, które umożliwiło wprowadzenie nowego typu procesu produkcyjnego, polegającego na trójwymiarowo formowanej skorupie siedziska na osobnej, czteronożnej podstawie.
Konstrukcja krzesła wykonana jest z pary złożonych profili w kształcie litery U połączonych spawanymi poprzeczkami, co oznacza, że nogi pełnią również funkcję niskich podłokietników. Siedzisko ma wycięte otwory, które nadają krzesłu charakter, lekkość i elastyczność. Siedzisko, które było niezwykle nowoczesne jak na swoje czasy.
Elisa, 1974
Enzo Mari, krzesło Elisa, Driade, Włochy 1974
Lata 70. i początek 80. były najbardziej dynamicznym i innowacyjnym okresem dla włoskiego designu. Od 1968 do 1982 roku, dzięki biznesowej wiedzy Enrico, Antonii i Adelaide Astori, założycieli Driade, trójka ta nawiązała współpracę z włoskimi i międzynarodowymi projektantami, interpretując i kierując najpierw gustami mediolańskiej burżuazji, a potem tych na całym świecie, którzy poszukiwali designu. Wyrafinowana relacja z projektantami, nigdy niełatwa, była dialektyczna i powstała z długich sporów, takich jak te z Enzo Mari, który był niezwykłym projektantem.
Fotel Elisa został zaprojektowany w 1974 roku dla Driade na cześć Elisy Astori, córki Enrico Astoriego, ale wyprodukowano go dopiero kilka lat później. Projekt był ciągle poprawiany i optymalizowany w nieustannym i nieskończonym dążeniu do perfekcji. Krzesło wyróżnia się grą kontrastujących form, gdzie lekkość jego minimalistycznej konstrukcji kontrastuje z dużymi rozmiarami poduszek, które czynią go być może jednym z najwygodniejszych foteli na świecie. To praktyczne siedzisko, które łatwo przestawiać, stworzone z wysoko zaawansowanych technicznie materiałów, dzięki czemu nadaje się do użytku na zewnątrz.
Thinking Man, 1987
Jasper Morrison, Thinking Man’s Chair, Cappellini, Włochy, 1987
W 1987 roku architekt Giulio Cappellini odwiedził wystawę przedsiębiorcy i właściciela galerii Zeeva Arama w jego galerii w Londynie. Jednym z młodych projektantów wybranych do zaprezentowania nowych prototypów krzeseł był młody angielski projektant Jasper Morrison, który właśnie ukończył Royal College of Art. Krzesło Morrisona było inspirowane angielskimi meblami ogrodowymi, a zwłaszcza misternym fotelem z drewna bez poduszki na siedzisku.
Projektant próbował uprościć krzesło, ulepszyć je i uczynić bardziej funkcjonalnym, tworząc je z innego materiału. Konstrukcja wykonana jest z malowanych metalowych rurek, a siedzisko i oparcie z płaskich metalowych prętów. Elegancka konstrukcja z rurek doskonale nadaje się do mebli ogrodowych i nawiązuje do rzemieślniczej produkcji siedzisk. Do podłokietników dodano także małe tacki na łatwe odłożenie szklanki lub popielniczki.
Siedzisko na zewnątrz do relaksu i refleksji, jak sugeruje nazwa krzesła. Giulio Cappellini był pod wrażeniem projektu Morrisona. A w drodze na lotnisko, dzień po wizycie na wystawie, zatrzymał się w pracowni projektowej Morrisona, by zaprosić go do Włoch. Tak rozpoczęła się długa i owocna współpraca z historyczną firmą Cappellini.
Provocation, 1989
Philippe Starck, Dick Deck, Driade, Włochy, 1989
Wszyscy możemy się zgodzić, że przedmioty nie zawsze muszą być zaprojektowane do czegoś konkretnego. Co oznacza funkcjonalność? Czy koncepcja nie może sięgać czegoś marzycielskiego, związanego z emocjami? Przedmiot może być funkcjonalny dla przyjemności, radości i emocji. Doznań wykraczających poza pojęcie „bycia krzesłem do siedzenia”.
Pod koniec lat 80. Enrico i Adelaide Astori z Driade oraz Adelaide Acerbi zaczęli ściśle współpracować z powstającym francuskim studiem projektowym Philippe’a Starcka. To dzięki ich partnerstwu powstała równoległa linia produkcyjna ich firmy pod nazwą Aleph.
Celem było tworzenie wizjonerskich, eksperymentalnych, wysoce ikonicznych i technicznie doskonałych projektów. To właśnie w tych latach Starck szczególnie lubił eksperymentować z różnymi materiałami i stworzył to drewniane krzesło o ironicznym i zuchwałym imieniu, podobnie jak wiele jego projektów, które bawią się porównaniami i metaforami.
Siedzisko tego krzesła, celowo nieproporcjonalne z powodu zbyt wąskiej powierzchni do oparcia pośladków, stanowiło wyzwanie dla każdego, kto chciał usiąść. Niektórzy twierdzili, że to może być tylko „zagłówek”. Jednak to nie miało znaczenia: krzesło było doskonałe dzięki użytemu materiałowi, jego kolorowi, XIX-wiecznemu krzesłu ogrodowemu, trochę Thonetowi i trochę Superleggera Pontiego. Krzesło zatrzymuje, zmusza do spojrzenia i refleksji. Niektóre przedmioty potrafią mówić, wystarczy ich posłuchać. To siedzisko było prekursorem innych projektów Driade, w tym krzesła PIP-e z polipropylenu.
Clay Creatures, 2006
Maarten Baas, Clay Collection, Holandia, 2006
Był kwiecień 2006 roku, a w Mediolanie trwało wydarzenie designu Fuorisalone. W małym pomieszczeniu w piwnicy przemysłowego budynku w dzielnicy Tortona dwie młode osoby prezentowały swoje niezwykłe dzieła. Projektantami byli Bass Den Herder i Maarten Baas, którzy wybrali kilka wybranych słów, by wyjaśnić swoje projekty. Byli partnerami i założyli małą firmę produkcyjną, aby realizować swoje projekty.
Bass + Baas nigdy nie przestawał wyjaśniać żywicy użytej do tworzenia ich rzeźbiarskich obiektów, które przypominają surrealistyczne stworzenia z gliny. Ich znakomita kolekcja obejmuje krzesła, ławki, wentylatory, a nawet miotły.
Szwajcarski beton zbrojony włóknem, 1960
Willy Guhl, Loop Chair, Szwajcaria, 1960
Podczas podróży służbowej do Zurychu na początku lat 60. XX wieku słynni włoscy kolekcjonerzy Eligio Ferrero i jego syn Adriano dowiedzieli się, że architekt Willy Guhl tworzy pierwsze prototypy siedziska z betonu zbrojonego włóknem. Ten innowacyjny materiał przemysłowy był do tej pory używany wyłącznie w budownictwie, nigdy do produkcji mebli.
Guhl entuzjastycznie przyjął zaproszenie szwajcarskiej firmy Eternit do eksperymentowania z nowymi zastosowaniami materiału, tworząc w ten sposób prototyp krzesła ogrodowego wykonanego z bezszwowej płyty z cementu zbrojonego włóknem, która tworzyła płynną i elegancką pętlę.
Na rynku można jeszcze znaleźć rzadkie egzemplarze, ale panowie Ferrero zakupili dwie kopie, które obecnie są częścią kolekcji Fundacji Ferrero Comotto w Turynie we Włoszech. Przedstawiona wersja pochodzi z 2000 roku, po tym jak Guhl przerobił projekt w 1998, stosując nowy materiał Eternit bez azbestu.
W tamtym czasie to siedzisko było powszechne i często umieszczane w pomieszczeniach. Było z pewnością siedziskiem, ale też niemal rzeźbiarskim obiektem.
Eternit to szwajcarska firma założona w 1903 roku, a jej nazwa pochodzi od łacińskiego aeternitas, czyli „wieczność”, podkreślając wyjątkową odporność materiału. Materiał został dostosowany do technologii bezazbestowej pod koniec lat 80., dzięki czemu cement zbrojony włóknem Eternit był jednym z najbardziej ekologicznych i trwałych materiałów. Jest wysoce odporny na warunki atmosferyczne i lekki.
Podwójne zastosowanie, 2020
Salomé Hazan, Flip Seat, Giacopini, Włochy, 2020
Element siedziska, który może być zarówno krzesłem dwuosobowym, jak i po odwróceniu leżanką, Flip Seat wykonany jest z jednej perforowanej blachy aluminiowej, co stanowi istotę wyjątkowej ergonomii siedziska. Wytrzymałość i elastyczność użytego materiału zapewniają komfort siedzenia, a cienkie aluminium nadaje siedzisku elegancję, która zdaje się przeczyć grawitacji i podkreśla prostotę.
Wyobraź sobie, że trzymasz w ręku kartkę papieru, zgniatasz ją i rzucasz, obserwując, gdzie się zatrzyma — to prowadzi do możliwych rozwiązań aranżacyjnych. Prawdopodobnie tak powstał ten projekt, ponieważ tylko dzięki ciągłej weryfikacji i eksperymentom osób znających się na tym materiale można było go zaprojektować. Otwory wycięte w aluminium sprawiają, że siedzisko jest praktyczne w każdych warunkach pogodowych, a co najważniejsze, krzesło jest lekkie zarówno wizualnie, jak i fizycznie.
Oda do Le Corbusiera, 2008
Stefan Zwicky, Concrete LC2, Grand Confort, sans confort, dommage à Corbu, Szwajcaria, 2008
Czy to rzeźba? Krzesło? Replika? To z pewnością oda do Le Corbusiera. Fotel Stefana Zwicky’ego doskonale wpisuje się w ducha Le Corbusiera, który w swojej architekturze używał żelaza i betonu zbrojonego, idealnie odzwierciedlając nowoczesne wartości badań i eksperymentów.
Tak przedstawiany jest ikoniczny LC2: znacząca struktura architektoniczna, która oddaje hołd tej ścieżce projektowej.
Zawieszony hamak
Marcel Wanders, Krzesło Knotted, Droog Design–Cappellini, Holandia/Włochy, 1996
W Amsterdamie w 1996 roku, na corocznej wystawie Droog Design, projekt młodego wizjonerskiego projektanta Marcela Wandersa przyciągnął uwagę publiczności. Ta sama wystawa miała miejsce na Salone del Mobile w Mediolanie w tym samym roku.
Wanders zaprezentował krzesło o konstrukcji z włókna węglowego pokrytej sznurkiem z włókna aramidowego, a następnie powleczonej żywicą epoksydową. Był to proces, który na nowo interpretował technikę makramy, wykorzystując materiały najnowszej generacji, co zaowocowało siedziskiem łączącym technologię i rzemiosło w jednym produkcie.
Wizjonerski architekt Giulio Cappellini również był na tej samej wystawie i zdecydował się kupić to krzesło. Był to zdecydowanie innowacyjny projekt, zarówno dzięki splątanej konstrukcji przypominającej hamak, jak i zastosowanemu materiałowi.
Odlew aluminium, Włochy, 2003
Konstantin Grcic, Chair One, Magis, Włochy, 2003
Ten mebel odzwierciedla pragnienie klienta stworzenia czegoś całkowicie nowego: krzesła o trójwymiarowej istocie. Wybrano niemieckiego projektanta Konstantina Grcica, który początkowo miał zaprojektować krzesło z tworzywa sztucznego. Projekt szybko przybrał inny obrót, co często zdarza się przy współpracy z projektantami o silnych osobowościach i nieustannym, nienasyconym podejściu do eksperymentowania z nowymi materiałami i innowacyjnymi technikami.
Magis i Grcic chcieli wykorzystać potencjał techniki odlewania ciśnieniowego aluminium, która nigdy wcześniej nie była stosowana do produkcji krzeseł. Aluminium to metal ciągliwy, stosunkowo miękki, a jego lekkość i odporność na utlenianie czynią go idealnym do różnych zastosowań. Jest to także materiał wymagający specjalnych technik spawania, które nie zawsze nadają się do małych, perfekcyjnych elementów. Jednak technika odlewania ciśnieniowego często stanowi rozwiązanie: w tym przypadku aluminium jest wtryskiwane pod wysokim ciśnieniem do metalowej formy.
Poprzednikiem tego mebla jest bez wątpienia wiktoriańskie żeliwne krzesło ogrodowe. Projekt Grcica wykorzystuje zatem ponadczasowy proces do stworzenia nowoczesnego krzesła.
Lekkość i praktyczność, 2019
Studio Irvine, Donna, Baleri Italia, Włochy, 2019
To krzesło to przede wszystkim lekka, ale solidna metalowa konstrukcja oraz skorupa wykonana z jednej blachy metalowej, która zaczepia się z tyłu o ramę: nawiązanie do dawnych krzeseł z kutego żelaza, z siedziskami i oparciami często wykonanymi z perforowanych, elastycznych blach metalowych. Były to krzesła o kształcie podobnym do krzeseł Thonet, które ze względu na nowoczesną sylwetkę cenione były przez Le Corbusiera, który często wykorzystywał je w swoich projektach jako krzesła ogrodowe lub tarasowe. Były lekkie, łatwe do czyszczenia, odporne na warunki atmosferyczne i mało wymagające w utrzymaniu.
„Podejście do projektowania krzesła dla historycznej firmy takiej jak Baleri Italia skupiło się na poszukiwaniu lekkości i stworzeniu systemu. Efektem jest Donna, zwinne krzesło o wielu konfiguracjach do użytku wewnętrznego i zewnętrznego. I jak tradycja krzeseł Baleri, także nasze krzesło ma imię… Donna”. (Marialaura Rossiello, Studio Irvine).
